| Etimologia |
(JPM): Israel¹, m. (Tel., s.v. Benoliel, Cagi, Ruah, etc.; Tel. do Porto, 1977-1978, s.v. Silva; D.N. de 18-III-1980, p. 18; Manchete de 29-III-1980, p. 138). Em Script.: «Despois que morreo Joseph ficarom os filhos de Israell em cativo e em servidõe», p. 232; ver também F. Men., I, p. 125. Era o epíteto dado pelo anjo do Senhor a Jacob depois de ter lutado com este (ver também F. L., J., I, cap. 180, p. 387; id., II, cap. 47, pp. 123, 124; cap. 56, p. 150). Do hebr. israel, «forte contra Deus», pelo gr. Israel, pelo lat. Israel: «At ille (o Anjo), Nequaquam, inquit, Jacob appellabitur nomen tuum, sed Israel: quoniam si contra Deus fortis fuisti, quanto magis contra homines praevalebis!» (Genesis, 32.º, 28). Antr. (p. 418) afirma que o voc. significa «na origem pugnator, miles Dei». |